اندر احوالاتِ عقب‌افتادگانِ فرهنگی

تهاجم فرهنگی می‌تواند کاری کند که بخش عظیمی از مردم به جای سرافکندگی و انزجار از خیانت به کشور، وابستگی به دشمن، اظهار عجز در برابر بیگانه، سرکوب استعدادهای ملی و التماس بی‌نتیجه به ابرقدرتها برای احقاقِ حق مسلم خود، به چنین رفتاری افتخار کرده و آنها را مایۀ مباهات و روشنفکری بدانند!

تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۲ تير ۱۳۹۶ ساعت ۱۸:۱۴
Share/Save/Bookmark
 
وقتی تهاجم فرهنگی به راحتی می‌تواند کاری کند که یک مَرد در خیابان از عیان شدنِ شورت خود از زیرِ شلواری که دارد از پایش می‌افتد احساس غرور و افتخار کند و یا غیرت خود را کنار گذاشته و عکس ناموسش را در حالت‌های مختلف و با پوشش‌های مختلف در معرض دید دیگران قرار دهد و به روشنفکری خود ببالد، بدیهی است همان تهاجم فرهنگی می‌تواند کاری کند که بخش عظیمی از مردم به جای سرافکندگی و انزجار از خیانت به کشور، وابستگی به دشمن، اظهار عجز در برابر بیگانه، سرکوب استعدادهای ملی و التماس بی‌نتیجه به ابرقدرتها برای احقاقِ حق مسلم خود، به چنین رفتاری افتخار کرده و آنها را مایۀ مباهات و باکلاسی و روشنفکری بداند.
 
گروه سیاسی راهکارنیوز/محسن فنی: بیست سال قبل مردم اگر در خیابان فردی با شلوار پاره و موهای ژولیده و پیرهن گشاد می‌دیدند، حتماً از وی فاصله می‌گرفتند و محتاط از کنارش عبور می‌کردند، چون تصور می‌کردند شخص مذکور مجنون و دیوانه بوده و هر آن ممکن است به سمت ایشان حمله‌ور شود، اما امروز این طرز لباس پوشیدن سمبل "روشنفکری" و "باکلاسی" شده و بخشی از مردم که بیشتر شامل قشر جوان جامعه می‌شود، نه تنها از چنین افرادی فرار نمی‌کنند، بلکه به نوع پوشش و رفتار ایشان غبطه خورده و تلاش می‌کنند شبیه آنها شوند !
 
قدیم‌ها اگر کسی زمینه‌ای از دیوانگی و عدم تعادل روانی داشت خودش را از مردم پنهان می‌کرد تا مسخره‌اش نکنند و یا تلاش می‌کرد اختلالات روانی‌اش را پنهان کند تا از سوی جامعه طرد نشود، اما امروز به مدد اینستاگرام خُل و چِل‌ها نه تنها جنونشان را پنهان نمی‌کنند، بلکه به آن افتخار کرده و هر روز از رفتارهای دور از آداب و انسانیتشان کلیپ و عکس تهیه کرده و به معرض دید سایرین قرار می‌دهند و مسابقۀ دیوانگی برگزار می‌کنند!
 
این معیارها و ملاک‌های صحیح اجتماعی، ادبی، اخلاقی، تربیتی و دینی نیست که به مردم امروز ما می‌گوید چه چیز زیبا و صحیح و چه چیز زشت و زننده است، بلکه این فورمول‌های پیچیدۀ فرهنگیِ به کار گرفته شده برعلیه جوامع بشری است که تعیین کنندۀ خوب و بدِ زندگی ملت‌های دنیا و به تبعِ آن ملت ایران شده است.
 
وقتی تهاجم فرهنگی به راحتی می‌تواند کاری کند که یک مَرد در خیابان از عیان شدنِ شورت خود از زیرِ شلواری که دارد از پایش می‌افتد احساس غرور و افتخار کند و یا غیرت خود را کنار گذاشته و عکس ناموسش را در حالت‌های مختلف و با پوشش‌های مختلف در معرض دید دیگران قرار دهد و به روشنفکری خود ببالد، بدیهی است همان تهاجم فرهنگی می‌تواند کاری کند که بخش عظیمی از مردم به جای سرافکندگی و انزجار از خیانت به کشور، وابستگی به دشمن، اظهار عجز در برابر بیگانه، سرکوب استعدادهای ملی و التماس بی‌نتیجه به ابرقدرتها برای احقاقِ حق مسلم خود، به چنین رفتاری افتخار کرده و آنها را مایۀ مباهات و باکلاسی و روشنفکری بداند.

 
به هر میزان که "حکوت مخفی" بتواند انسان‌ها را توسط ابزارهای فرهنگی به "بردگی" خود در آورد، به همان میزان توانسته است در تمامی ارکان یک جامعه و حکومت رسوخ کرده و از "نفوذ" ایشان بهره‌مند شود.
 
تفاوتی نمی‌کند این "فرهنگ" "برهنگی" و "ولنگ و واری" غربی باشد، یا "خشک مقدسی" و "تعصب کور" و همچنین تفاوتی نمی‌کند این "عنصر" تحتِ "کنترلِ فرهنگی" در خانواده ها "نفوذ" کرده باشد یا در "حوزه ها" و یا حتی در مراکز نظامی مانند "سپاه پاسداران انقلاب اسلامی" !
 
اینجاست که دلیل آنهمه تأکید رهبر معظم انقلاب در موضوع فرهنگ را می‌توان درک کرد.
کد مطلب: 21743